Φιλοσοφικός Λόγος-Πρωταγόρας (320c-321b)
Ανθρωπιστική Γ’ Λυκείου
«Πυρί και γη
κεράννυται… επειδή δ’ άγειν αυτά προς το φως έμελλον…»
Ο Πρωταγόρας
εξηγεί σε αυτό το απόσπασμα του μύθου τη δημιουργία των ειδών και τον «νόμο της
αναπλήρωσης» στη φύση. ‘Όταν ο Επιμηθέας (αδελφός του Προμηθέα), μοίρασε τα
απαραίτητα, προς επιβίωση, εφόδια στα ζώα, άφησε τον άνθρωπο «απροστάτευτο,
γυμνό, ανυπόδητο, χωρίς στρωσίδι και όπλο». Στη συνέχεια ο Προμηθέας φρόντισε
να κλέψει από την Αθηνά την έντεχνη σοφία και από τον Ήφαιστο την έμπυρη τέχνη
(φωτιά) και να τα δωρίσει στον άνθρωπο, ώστε να δημιουργήσει τις πρώτες
ανθρώπινες κοινωνίες. Ωστόσο, δεν πρέπει να αγνοήσουμε ότι όταν δημιουργήθηκε ο
άνθρωπος από το μίγμα γης και φωτιάς «πυρί και γη κεράννυται», βγήκε στο φως
«δ’άγειν προς το φως»… απολύτως «ακόσμητος»,… Αυτή η προσέγγιση θυμίζει
σε πολλά σημεία την εξελικτική δαρβινική θεωρία, η οποία υποστηρίζει ότι η ζωή
προήλθε από τη θάλασσα, αλλά εξελίχτηκε στη στεριά μέσω της διαδικασίας της
φυσικής επιλογής. Συνδυάζοντας τις δυο κοσμολογικές θεωρήσεις και με έμπνευση
την πρωτόγονη ανθρώπινη κατάσταση, οι παρακάτω στίχοι φιλοδοξούν να εκφράσουν θαυμασμό
κι ευγνωμοσύνη προς τη δημιουργό φύση και τον πρόγονο άνθρωπο.
Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση.
Ακόσμητος
Πίσω από το σκότος
ημερεύει
η θάλασσα.
Μένει
κοντά μας…
για
ν’ αγγίζει
η
αύρα της τα ύψη μας…
παραχωμένη
όμως
για
να τη θεωρήσουμε
ανύπαρκτη.
Γιατί
όταν αφανίζεται η θάλασσα…
αναθρώσκει
ο ουρανός.
Κι
έτσι…
στα
σκοτεινά υγρά πεδία,
κάτω
απ’ τ’ αστέρια,
γεννιούνται
στο χώμα…
πρωτόπλαστοι
θνητοί της σιωπής…
με
κύηση αθάνατη.
Ελένη Ψαρρά
No comments:
Post a Comment